เรารู้สึกว่าตอนนี้มันเหนื่อยใจจังนะ
ขนาดแค่เพิ่งเปิดเทอม มันเหนื่อยหน่ายจริงๆ
บางทีก็คิดนะว่าถ้าเราหายไปก็คงไม่มีอะไร โลกยังคงดำเนินต่อไป
แต่คนที่เสียใจที่สุดก็คงจะเป็น แม่อ่ะแล้วก็คนที่เลี้ยงเรามา
ไม่รู้สิ ตอนนี้เหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลกเลยนะ
ทั้งที่มีเพื่อนอยู่ตั้งเยอะ แต่ก็เหมือนกับ....
ไม่อยากจะสนใจอะไรอีกต่อไป สนใจแต่เรื่องของตัวเองเท่านั้น
อาจจะดูเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัว
แต่พอเจอแบบนี้ก็อดคิดไม่ได้นะ
ว่าใครจะเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเรา
ตอนนี้ มองไม่เห็นเลยจริงๆ นอกจากครอบครัวของเราเท่านั้น
คาแรกเตอร์ของเราคือเงียบ
บางคนอาจจะไม่สังเกตเห็นว่าเราเป็นไง
ไม่มี ไม่มีเลยซักคน
แต่ถ้าเค้ารู้สึก สิ่งที่ตามมาคือ
การตั้งชื่อประชดในM
เกลียดการกระทำแบบนั้น
เกลียดที่สุด
ทั้งที่เป็นเพื่อนสนิท
ทั้งที่น่าจะรู้จักเราดีที่สุด
แต่ตอนนี้
ทำให้คิดว่า เค้าไม่รู้จักเราเลยซักนิด
เราอาจจะผิดเอง
ที่ไม่ค่อยเผยอะไรให้ใครรู้
อาจจะมองว่าเย็นชา แต่นั่นก็คือฉัน
ทำไมไม่เข้ามาทัก
แต่ดันตั้งประชด
ขี้ขลาด
ขอโทษที่ว่าออกไปแบบนั้น
ความรู้สึกในตอนนี้
ไม่เชื่อใจใครแล้ว
ไม่นานมานี้
เราต้องเลิกเล่นROเพราะความเชื่อใจของเราถูกทำลายลงแบบไม่เหลือชิ้นดี
กะว่าจะเก็บมันเอาไว้เป็นความทรงจำ
ไม่เอาอีกแล้ว
ไม่ไหวแล้วนะ
แต่ยังไงก็ไม่คิดที่จะฆ่าตัวตายหรอก
ไม่จนตรอกถึงขนาดนั้น
แต่อยากจะหายไป
ทุกอย่าง
หายไปให้หมด
เคยท้อ เคยสิ้นหวัง แต่มันคงไม่ถึงขนาดนี้
อารมณ์ เราออกจะรุนแรงพอตัวอยู่ แต่ไม่แสดงออกมา
เค้าเรียกว่าเก็บกดใช่ไหม
อาจจะจริง

เหนื่อยจัง

ทำยังไงถึงจะหาย
ปล่อยแบบนี้ดีไหม
ทำตัวให้เหมือนหายออกไปจากสังคมนี้
สังคมจอมปลอมที่ไม่มีความจริงใจให้กัน
ต่างก็ตี2หน้า
เห็นแก่ประโยชน์ของตัวเอง
เราลองเห็นแก่ตัวบ้างดีไหม
ที่จริงก็เห็นแก่ตัวอยู่แล้ว
หลังจากนี้จะคิดแค่เรื่องของตัวเองเท่านั้น
ทำไมต้องสนใจคนอื่นด้วยล่ะ
ทั้งที่เค้าไม่สนใจเรา

จริงไหม?